א (الف عبری)، حرف اول الفبای عبری، از نگاه جوزف ناوه (Joseph Naveh)، نويسندهی يادداشت aleph‘ در جودايكا، يك همخوان انسدادی حنجرهاى است كه تلفظش مطابق واكهی همراهش است. آنتونی آرلاتو (Anthony Arlotto)، نويسندهی درآمدی بر زبانشناسی تاريخی (Introduction to Historical Linguistics) میگويد اين صدا همخوان انسدادی چاكنايی بیواك است (ص 336)، در ويكيپديا نيز نوشتهاند كه اين صدا انسدادیِ چاكنايی است.همهی اينها به زبان ساده يعنی اين كه يك انسداد كوچك و بدون ضربه در ته حلق اين صدا را ايجاد میكند كه دقيقا مانند «ء» در عربی است و در واقع اگر صدايی قبل يا بعدش نيايد، تلفظش ناممكن میشود. قديمیترين حضور الف در كتيبههای سينايی نخستين به شكل سر يك گاو است. (نام گاو نر را گذاشته بودند alp‘). اين سر گاو از زبانی به زبان ديگر رفته و هر بار كمی تغيير شكل داده است. آن قدر كه در يونانی به شكل α و در عبری به شكل א و در عربی به شكل ا درآمده است.
